و شايد اين سه جمله راجع به اول آيه باشد كه پس از آنكه مردم را تشويق و تحريص مينمايند بر انفاق مال و خود را مديون ميشمارد براى مزيد احسان بخواهد بفرمايد آنچه ميدهيد خدا ميگيرد بدليل قوله تعالى وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ و خدا زياد مىكند و وسعت ميدهد مال شما را فَيُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً كَثِيرَةً وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ و بازگشت و سر انجام كار شما بسوى اوست و آنچه كنيد از خوب و بد نزد او خواهيد يافت . آرى اساس قوميت و مدنيت و مليت روى دو اصل و دو پايه استوار گرديده يكى بذل جان و ديگرى بذل مال ، ملل راقيه عالم مديون جوانهاى رشيد جنگجو ميباشند كه در اثر فداكارى روح مدنيت و مليت را قوت و شوكت داده‌اند و اهل ملت خود را از اسارت بيگانگان رهايى داده و در سرير عزت و سيادت و شرافت زندگانى خود را ادامه ميدهند . شكى نيست كه قوت و شوكت هر ملل و جامعه‌اى بثروت آن جامعه و بذل مال و مواسات و انفاق بين اهل آن جامعه صورت ميگيرد چنانچه معروف و مشهور بين تمامى ملل اسلامى است بلكه باعتراف تمام دانشمندان عالم دين اسلام به دو چيز قوت گرفت : يكى شمشير على عليه السلام و ديگرى مال خديجه . اين است كه در اين آيات خداوند پس از آنكه امر ميفرمايد بجهاد با كفار توصيه ميفرمايد بانفاق و اينقدر انفاق مالى را اهميت ميدهد كه گويا خود را مديون به حساب مىآورد ، و شايد اشاره به اين باشد كه كسى كه مال خود را در راه قوت و شوكت جامعه اسلامى مصرف نمايد گويا وام به خدا داده زيرا كه يارى دين خدا يارى اوست چنانچه فرموده إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ كه چنين تفسير شده كه مقصود از يارى كردن خدا يارى كردن دين خدا است .